Film opowiada o dramacie dwóch kobiet, matki i córki, związanych ze sobą trudnym, skomplikowanym uczuciem. Kluczowe dla bohaterek jest spotkanie z kimś trzecim, obcym, doświadczonym terapeutą. Jego podstawowym narzędziem są słowa i empatia.

W intymnej rozmowie trzech osób dawne rany i głęboko ukryte emocje bohaterek powoli wychodzą na powierzchnię. W bezpiecznych warunkach gabinetu terapeuta zabiera bohaterki w trudną podróż w głąb siebie i zarazem ku lepszej wzajemnej relacji. Obserwujemy z bliska duchowy proces rozsupływania narosłych węzłów.

   
 

Oficjalny zwiastun


     


 

Paweł Łoziński o bohaterach i filmie


Psychoterapia to niezwykły sposób na rozmowę z drugim człowiekiem i zarazem z samym sobą. Od dawna marzyłem, żeby postawić kamerę w gabinecie psychoterapeuty. Udało się to zrobić za pomocą pewnego eksperymentu. Zarejestrowaliśmy proces terapeutyczny naszych bohaterek, matki i córki. Widzieliśmy jak się zmieniają, obserwowaliśmy mistrzostwo pracy terapeuty prof. Bogdana de Barbaro. To chyba film o każdym z nas, mówi o naszych obawach, trudnościach, samotności w związkach z innymi ludźmi. Jest jak pukanie do naszych serc.

Paweł Łoziński





Daliśmy na Facebooku ogłoszenie, że robimy film o terapii, z podaniem warunków zabezpieczających. Byłem zdumiony liczba chętnych, którzy chcieli wziąć udział w eksperymencie. Nasłuchałem się wstrząsających historii o ludzkich cierpieniach, zaburzeniach, samotności. Miałem po kilkanaście spotkań dziennie, pół godziny na historię. Siadali i opowiadali o sobie odważnie i szczerze. Ale po raz pierwszy czułem, że moja ciekawość jest usprawiedliwiona: oni potrzebują pomocy, a ja będę mógł im ją dać. Wiedziałem, że działamy w słusznej sprawie, bo możemy ich w filmie posadzić przed prawdziwym terapeutą. Dla wielu to był pierwszy kontakt z psychologiem. Ludzie są tego ciekawi, ale też się boją. Myślą, że terapeuta ma rentgen w oczach, prześwietli ich na wylot i będzie mówił, jak powinni żyć. Jest dużo stereotypów na ten temat. Miałem trochę szaleńczy pomysł, żeby filmować wszelkie możliwe konfiguracje: rodzice - dzieci, ludzie po stracie najbliższych, problem alkoholowy, zdrady, rozstania. Przeterapeutyzować pół miasta. Było w tym coś narkotycznego. Kiedy skoczyłem te rozmowy, byłem jak na głodzie: nikt mi dziś nie opowie historii o rozwodzie, utracie, aborcji, bezpłodności? Ale już wtedy wiedziałem, że nie jestem żadnym terapeutą czy spowiednikiem, tylko zwykłym słuchaczem, reżyserem.

Ogromnie mi się podobało, że terapeuta nie pozwolił bohaterkom rozmawiać między sobą. One zwracają się do niego i przez niego do siebie mówią. On jest ich tłumaczem, a zarazem lustrem. Od tego lustra odbijają się ich monologi. I okazuje się, że dopiero dzięki temu odbiciu można trafić do drugiego człowieka. Ciekawy warsztat. Uderzające było dla mnie połączenie jego empatii z intelektualną przenikliwością. Ma coś takiego w twarzy, co budzi absolutne zaufanie. Bardziej przypomina mądrego zakonnika, filozofa niż filmową postać terapeuty.

Droga do filmu to kilka lat ciężkiej pracy - najpierw, żeby zrozumieć, jak go zrobić. Potem najważniejszy był dobry casting. I znalezienie terapeuty. Trzema kamerami rejestrowaliśmy wszystkie sesje. Każde westchnienie, spojrzenie, grymas były dla mnie istotne. Kacper Lisowski, operator, ustawił piękne, studyjno-dokumentalne światło. Bogdan de Barbaro prowadził sesje w sposób tak reżysersko spójny, że mimo skrótów nie zdarzyło się, żebyśmy w montażu zamieniali kolejność dialogów. Kierował nurtem rozmowy niezauważalnie, jakby wiedząc, jaki powinien być punkt dojścia. Żeby dotrzeć do tej pary - Ewy i Hani - musiałem przepytać około stu osób. Mamy dziesiątki godzin materiału. Ale dopiero po nakręceniu wielu innych bardzo ciekawych bohaterów znalazła się ta para, grudeczka złota, którą z Dorotą Wardęszkiewicz, moją wspaniałą montażystka, skwapliwie wykorzystaliśmy.

Fragmenty rozmowy z Tadeuszem Sobolewskim

Paweł Łoziński
reżyseria, scenariusz, produkcja


fot. Rafał Masłow


Polski reżyser, operator i producent filmów dokumentalnych. Absolwent Wydziału Reżyserii PWSFTviT w Łodzi. Wykłada reżyserię filmu dokumentalnego na PWSFTviT w Łodzi oraz w Gdyńskiej Szkole Filmowej. Autor ponad 20 filmów dokumentalnych wielokrotnie nagradzanych na międzynarodowych festiwalach. Robi pełne emocji, autorskie filmy dokumentalne, opowiadające o ludziach w sposób niezwykle intymny. Jest też autorem zdjęć do wielu swoich filmów.

Filmy Pawła Łozińskiego, takie jak „Miejsce urodzenia”, „Taka historia” czy ostatni „Nawet nie wiesz jak bardzo cię kocham”, są uznawane za nowatorskie, otwierają nowe pola tematów i nieznane przestrzenie w gatunku jakim jest film dokumentalny.

W swoich filmach interesuje się zawiłościami relacji międzyludzkich, stawia nie zawsze łatwe pytania dotyczące ludzkiej egzystencji, nie naruszając godności swoich bohaterów przełamuje bariery w pokazywaniu dotyczących nas wszystkich trudnych spraw. Poszerza możliwości gatunku stawiając kamerę tam, gdzie pozornie nie wolno, często na niezbadanej ziemi niczyjej.

Międzynarodowe uznanie zdobył swoim dokumentalnym debiutem „Miejsce urodzenia” (1992) opowiadającym o polskim żydzie Henryku Grynbergu, szukającym mordercy swojego ojca. Film zdobył wiele prestiżowych nagród, w tym „Golden Gate Award” na SFIFF oraz Grand Prix „Vue sur les Docs” w Marsylii i New York Film Festival.

Pracował jako asystent Krzysztofa Kieślowskiego przy filmie „Trzy kolory. Biały”. Według pomysłu Kieślowskiego zrealizował film „100 lat w kinie” (1995) w prestiżowej serii powstałej dla BFI na 100-lecie kina.

Jego krótki metra˝ „Siostry” (1999), zamknięta w 10 minutach, metaforyczna czarna komedia z życia dwóch starszych pań, otrzymał deszcz nagród, w tym prestiżowe Grand Prix „Cinema du Reel” w Paryżu, Grand Prix „Visions du reel” w Nyon i Grand Prix „Złotego Lajkonika” na Krakowskim Festiwalu Filmowym.

Długi metraż „Taka historia”, opowiadający o przyjaźni reżysera z sąsiadami na własnym podwórku, był przełomem w pokazaniu bliskości reżysera z bohaterem. Film otrzymał „Złotego Gołębia” na Doc Leipzig w 1999 roku oraz „Złotego Lajkonika” i „Srebrnego Smoka” na Krakowskim Festiwalu Filmowym. Kolejnego „Złotego Gołębia” na Festiwalu w Lipsku otrzymał w 2004 roku za film „Między drzwiami” powstały w serii „Poprzez Granice”.

Film „Chemia” (2008), intymnym portretem ludzi, którzy wychodzą z choroby nowotworowej, był najczęściej nagradzanym polskim dokumentem w 2009 roku. Dostał ponad 15 nagród, w tym „Prix Europa” w Berlinie za Najlepszy Europejski Film Telewizyjny 2009, Nagrodę Telewizji MDR za najlepszy wschodnioeuropejski film dokumentalny na Festiwalu DOC Leipzig.

Jego osobisty i odważny film, opowiadający o trudnych relacjach z ojcem, „Ojciec i syn” (2013) uhonorowany został m.in. Nagroda Św. Jerzego za Najlepszy Film Dokumentalny na 35. Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Moskwie, „Srebrnym Rogiem” dla najlepszego filmu dokumentalnego na Krakowskim Festiwalu Filmowym oraz głównymi nagrodami na festiwalach w Teheranie i Mińsku.



Wybrana filmografia:


Nawet nie wiesz, jak bardzo cię kocham (2016)
scenariusz, reżyseria, produkcja

Ojciec i syn (2013)
scenariusz, reżyseria, zdjęcia, produkcja

Chemia (2008)
scenariusz, reżyseria, produkcja

Między drzwiami (2004)
scenariusz, reżyseria, produkcja

Taka historia (1999)
scenariusz, reżyseria, zdjęcia, produkcja

Siostry (1999)
scenariusz, reżyseria, zdjęcia, produkcja

Sto lat w kinie (1996)
scenariusz (według pomysłu K. Kieślowskiego), reżyseria

Miejsce urodzenia (1992)
scenariusz, reżyseria, zdjęcia, produkcja






Dorota Wardęszkiewicz
montaż


fot. PWSFTviT


Wybitna polska montażystka filmowa, współreżyserska, wykładowca w PWSFTviT w Łodzi na wydziale Montażu Filmowego. Autorka montażu do ponad 150 filmów dokumentalnych, w tym wielu nagrodzonych na prestiżowych festiwalach filmowych, m.in. „Wanda Gościmińska, włókniarka”, “Elementarz” oraz “Sztygar na zagrodzie” Wojciecha Wiszniewskiego, “Siedem dni w tygodniu” Krzysztofa Kieślowskiego “Urząd” Marii Zmarz-Koczanowicz czy “Usłyszcie mój krzyk” Macieja Drygasa, “Koniec Rosji”, ”Fuck For Forest” oraz “Wszystkie nieprzespane noce” Michała Marczaka. Od ponad 20 lat współpracuje z Pawłem Łozińskim montując wszystkie jego filmy, m.in. “100 lat w kinie”, “Siostry”, “Taka historia”, “Ojciec i syn” czy “Nawet nie wiesz, jak bardzo cię kocham“. Filmem dokumentalnym zajmuje się z wyboru, traktując go jako obszar pełniejszej wypowiedzi i twórczych aspiracji montażysty.






Kacper Lisowski
zdjęcia




Absolwent Wydziału Operatorskiego PWSFTViT w Łodzi. Zadebiutował w roku 1999 filmem fabularnym „Patrzę na ciebie, Marysiu” (reż. Łukasz Barczyk). Jest autorem zdjęć do kilkunastu filmów dokumentalnych, m.in. do “Chemii” Pawła Łozińskiego o pacjentach oddziału chemioterapii, do filmu “Każde dotkniecie zostawia ślad” będącego dokumentalnym portretem artystki Aliny Szapocznikow (reż. Anna Zakrzewska) czy do “Prawdziwego końca zimnej wojny” odsłaniającego kulisy wejścia Polski do NATO (reż. Jerzy Śladkowski ) W 2015 roku realizował zdjęcia do serialu “Filmowa Polska” (reż. Kristoffera Rusa) dla Canal+ oraz Discovery.

Kacper Lisowski realizuje również filmy autorskie. W 2012 roku powstał jego film dokumentalny o Jerzym Kawalerowiczu, “Whisky z Mlekiem”. Jest współreżyserem filmu fabularnego “Stacja Warszawa”. W 2013 roku wyreżyserował krótkometrażowy debiut fabularny “Ojcze Masz” nagrodzony m.in Prix de Jeunesse w Clermont-Ferrand oraz „Srebrnym Lajkonikiem” na Krakowskim Festiwalu Filmowym. Od filmu “Chemia” współpracuje z Pawłem Łozińskim.






Bogdan de Barbaro
terapeuta


fot. Łoziński Production


Profesor doktor habilitowany nauk medycznych, psychiatra kliniczny, psychoterapeuta, superwizor psychoterapii i terapii rodzin. Absolwent Akademii Medycznej w Warszawie (1973).

Założyciel i wieloletni kierownik Zakładu Terapii Rodzin, a od 2016 - kierownik Katedry Psychiatrii Uniwersytetu Jagiellońskiego - Collegium Medicum. Przewodniczący Sekcji Naukowej Terapii Rodzin Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego w kadencji 2010-2013, a Sekcji Naukowej Psychoterapii Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego w kadencji 2013-2016. Od 1984 roku Członek Korespondent Amerykańskiego Towarzystwa Psychiatrycznego. Członek Advisory Board pisma “Psychiatry. Interpersonal and Biological Processes”. Członek Rady Naukowej pisma “Psychiatria. Medycyna Praktyczna” oraz Rady Programowej pisma “Psychoterapia”. Stały współpracownik miesięcznika “Charaktery”.

Autor, współautor i redaktor wielu książek, m.in. “Pacjent w swojej rodzinie” (1997), “Terapia rodzinna - perspektywa feministyczna” (2004, współredakcja), “Możesz Pomóc” (III wyd., 2005, współautor), ”Postmodernistyczne inspiracje w psychoterapii” (współautor wraz z Szymonem Chrząstowskim, 2011). Odznaczony Krzyżem Wolności i Solidarności.

Zainteresowania naukowe to postpsychiatria konstrukcjonistyczna terapii rodzin i par, jakościowe badania psychoterapii. W psychoterapii wierzy w pluralizm modeli i szkół. Bliskie jest mu podejście systemowe, psychodynamiczne i odwołujące się do konstrukcjonizmu społecznego. Nie podoba mu się dogmatyzm i ortodoksja w psychoterapii i w życiu.






Twórcy:


Reżyseria, scenariusz, produkcja
Paweł Łoziński

Zdjęcia
Kacper Lisowski

Występują
Ewa Szymczyk
Hanna Maciąg
Bogdan de Barbaro

Montaż
Dorota Wardęszkiewicz

Dźwięk
Zofia Moruś
Justyna Musialska

Produkcja
Paweł Łoziński
Agnieszka Mankiewicz

Współpraca produkcyjna
Anna Stylińska
Aleksandra Grażyńska

Producent


Koproducenci

tvpmff

Sprzedaż światowa


Dystrybucja w Polsce